« هوالحق »

از جمله ي مسائل مهمي كه جان انسان با آن سرشته شده، مسئلۀ حقيقت جويي است. بشر ذاتاً دنبال حقايق و رسيدن به واقعيات جهان هستي بوده و هست؛ حقيقت جويي با دو ابزار مهم عقل و علم به حقيقت يابي منتهي مي شود. تجربه، ثابت كرده است كه هيچ گونه موانع مؤثري نتوانسته عقل را از انديشه و ادراك باز دارد اما منافع سياسي و اقتصادي  از عوامل مؤثري هستند براي ايجاد سدّ  بر سر راه كسب دانش و آگاهي (علم )!...

      آنان كه بر طريق جستجوي حقيقت و وصول به حقِّ اقشاري از افراد جوامع بشري، سنگ اندازي مي كنند آگاهانه و عامدانه دست به اين كار مي زنند غافل از اين كه حقايق، از طرف خداست و نمي توان آن را پنهان كرد!... كه آيه ي شريفه 146 و 147 سوره بقره مي فرمايد: « همانا گروهي از ايشان ( اهل كتاب ) حقّ را فرو پوشند در حالي كه ( حقّ را ) مي دانند. حقّ از طرف پروردگار توست پس، از شك كنندگان نباش »

غرض از مقاله اين است كه علماي اهل سنّت، در ذهن جوانانشان، از شيعيان، هيولايي خطرناك ترسيم نموده و نه تنها آنها را از نزديك شدن به علماي شيعه مذهب، بلكه از تحقيق و مطالعۀ كتب شيعيان برحذر مي دارند! چرا كه به خوبي مي دانند اگر جوانان تحصيل كردۀ اهل تسنّن، به دور از تعصبات مذهبي و ن‍‍ژادي، با تأمّل، در لابلاي كتب كلامي ( اعتقادي ) شيعه، كاوش نموده و منصفانه با برخي از عقايد خود، مقايسه كرده و به داوري بنشينند... به حقايقي انكار ناپذير دست مي يابند حقايق سرنوشت سازي كه چندين سال علماي خودشان از آنها پنهان نموده اند!...                                                        ادامه دارد...